ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Η χαρά της ενανθρωπήσεως "η" η χαρά της καταναλωτικής μανιας?

Κάθε χρόνο ...

Aρχές Νοεμβρίου ίσως και λίγο νωρίτερα ,

τα μαγαζία αρχίζουν να φορούν τον γιορτινό τους διάκοσμο,

ενώ σιγά-σιγά εμφανίζονται από παντού άπειρα μπιχλιμπίδια ...

σαλπίζοντας την επαρχή της καταναλωτικής φρενίτιδας,

που ισως θα έκαναν τον Κόντογλου να χλωμιάσει

και τον Παπαδιαμάντη σύγουρα να αλλάζει γλώσσα

η μάλλον Εθνικότητα!

Πόση άραγε πνευματική ανάταση ,

μπορει να φέρει στις καρδίες το γεγονός της Θείας Γέννησης,

όταν ευτελίζεται απο το δευτερογενές πλαστικό

και τις ομιόμορφες γλυκαντικές ουσίες...?

Oταν ένα παιδί κοιτάζει τον Ουρανό ,

το γεγονός ειναι μια προοπτική πνευματικής μυσταγωγίας.

Οταν ομως συντελείται απο τα όμματα των ενηλικων ,

αποτελεί Μέγα Πνευματικό Γεγονός?

¨η μια απο τις διαφορετικες αιτίες ,

τόσες, οσες και η απεραντοσύνη του ανθρώπινου νου?

Και εξηγούμαι,

γιατί η εποχή της αντικειμενικότητας έχει περάσει ανεπιστρεπτεί!

Νομίζω, Πιστεύω,Θεωρώ...

Το υποκειμενικό κριτήριο εχει κατακλήσει καθε δογματική θεώρηση με το ανάλογο εμβατήριο...

Η γαλήνια γέννηση του Βασιλέως της Δόξης,

εχει μεταστραφεί σε μια εκοφαντική εκτόξευση εγωιστικών και καταχρηστικών προθέσεων και πράξεων...τόσο ασχέτων με την φύσην του Θείου Βρέφους ,

που δεν γεννήθηκε σε ένα φωταγωγημένο Σπήλαιο κάποιας κεντρικής Πλατείας,

αλλά σε ένα σπήλαιο τοσο ακατάστατα βρώμικο, ρυπαρό και δίσοσμο ,

που αν το βλέπαμε με γυμνό οφθαλμό ,

οχι μόνο ευγενή συναισθήματα θα μας γεννούσε,

αλλά σύγουρα αποστροφή και αηδία!

Αλλά πώς είναι δυνατόν αυτες οι παραδοξότητες να είναι θεμιτές ,

για την Μεγάλη Γιορτή της Πολιτισμένης Κοινωνίας?

Από την στιγμή που το Ανθρώπινο ον ,

άρχισε να ψάχνει τα πως και τα γιατί ,

η πορεία του, ήταν και είναι ,μακρυά και ατέρμωνη.

Η Θεία γέννηση δεν ήταν και είναι , απλως μια υπαρξιακή ανάγκη .

Ούτε αντεξε την προστριβη με τον υλικο κόσμο ,(που πάντα ήθελε να της δώσει την δίκη του χροιά) , τυχαία.

Αντέχει και θα υπάρχει πάντα ,

οχι ως υπαρξιακή αναγκη,

αλλά σαν ένα οντολογικό γεγονός συνδεδεμένο με την κυτταρική δομή της Ανθρώπινης Φύσης!

Απόδειξη αποτελεί το Ποτήριον !

Τα Σα εκ των Σων .

Που μεταλλάσσουν την δομή της φθαρτότητας σε Αφθαρσία!

Αυτό που οι αλχημιστές επιχειρούσαν ανά τους Αιώνες,

και οι σύχρονοι κυτταρολόγοι προσπαθούν να φυλακίσουν στούς δοκιμαστικους σωλήνες,

συντελείται σε μια απλή Φάτνη!

Εκει γεννιέται και απο εκει μεταγγίζεται στήν Ανθρώπινη φύση με την Κοινωνία.

Την Συμετοχή .Την ένωση της ανθρώπινης φύσης με την Θεία !

Στο πιο καθ΄ ημάς... Την Αφθαρτον Ουσίαν !

Πως είναι λοιπόν ενα τόσο σημαντικό κοσμογωνικό γεγονός να προσδιορίζεται..

απο τα χειρότερα υλικα της εφήμερης φθαρτότητας?

Ισως να είναι η ιδιότητα , Αυτή που χαρακτηρίζει το Ανθρώπινο ον .

Αυτή που οι Τραγικοί ,εχουν επισημάνει σχεδον σε όλες τους τις Τραγωδίες.

Την Υβρη.

Αν στην Αγία Γραφή τα γεγονότα απλως παρατίθενται χωρις την επισήμανση της Σπουδαιοτητάς τους , στην Αρχαια Τραγωδία η Κραυγή είναι εκοφαντική γιατί η αναμονή της Δικαιοσύνης είναι επιτακτικά αναγκαία.

Οταν το Θείο Γεγονός ειναι Υπαρκτό δεν υπάρχει πλέον η ανάγκή της επικλησής του,

αλλά η αποδοχή και η εγκόλπωσή του.

Ετσι λοιπόν το γεγονός της Θείας Γέννησης ,

δεν ειναι μια φολκλορική διάδραση.

Αλλά ένα οικουμενικό Μυστηριακό Γεγονος ,

που η κατανόηση και πληρης αφομοίωση Του γίνεται στο ίδιο γεννηθέν Θείον Βρέφος,

εκει που ενηλικιώνεται ,Σταυρώνεται και προσφέρεται προς Αγιασμόν Ψυχής και σώματος..

Το Σώμα Κενόν μεταλάσσεται ,συμπαρασύρον τον Νουν και το Πνεύμα , σε μιά εννιαία τριαδική διαδοχη, αδιαίρετη, ενιαία και αχώριστη.

Πόσο άραγε αυτός ο περιχαρής διάκοσμος μπορεί να μας εισάγει σε αυτήν την Θείαν προσμονή και την εσωτερική προετοιμασία για την κατανόηση του Γεγονότος?

Η Ταπεινή Φάτνη είναι η προσομοίωση της ανθρώπινης ψύχης?

Απροετοίμαστης, καταβεβλημένης και δίσοσμης πολλές φορές,

αλλά όχι αξια περιφρόνησης απο το Θείο Βρέφος,που δεν την αξιολογεί με τα δικά μας κριτήρια,

αλλά λαχταρά να γεννηθεί σε αυτήν και να την μεταλλάξει σε συγγενή και αγαπημένη φύση.

Ετσι η συνομιλία Του μαζί μας ειναι μια Θεία Γέννηση που συντελείται Μυστηρικά στην Ψυχή μας με όλα τα χαρακτηρηστικά της Ουράνιας συγγένιας.

Το "Οι ταπεινοι τη καρδία "

δεν εχει να κανει με την ψευτοταπεινοφροσύνη,

οπως την καταλαβαίνουμε στον συγχρονο πολιτισμό ,αλλα με την αυτογνωσία ,

και την στάση μπροστα στο Γεγονος ,που επαναλαμβανόμενο...αναγεννά την ζωή ,

απο την θνησημότητά της,σε μια διαρκή Θεία Κοινωνία,που λίγο λιγο ,αναβαθμίζει και μεταστρέφει το σκοτάδι σε ΦΩς , σε μια Οραση που μόνο αναγεννημένοι ( οφθαλμοί ) χωρίς τα λέπια του γεννηθέντος τυφλού.μπορούν να αντικρύσουν..

Οι παραβολές ,δεν αφορούν περασμένες εποχές και ξεχαμένους ανθρώπους ,αλλα είναι οι δικές μας αντανακλάσεις στο κάτοπτρο της συνειδησής μας .

Εως ότου γίνει αβαρής από τις μέριμνες ,

που σαν ατημέλητο Σπήλαιο προσδοκά το γεγονός της Θείας Γέννησης,

για να αναννεώσει κάθε Χρόνο την Απ' Αιωνων ΠΡΟΦΗΤΕΊΑ.

( ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΗΣΤΟΙΣ ΘΕΩ ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΕΥΔΟ

ΚΙΑ )